Służebnica Boża s. Maria Małgorzata od Serca Pana Jezusa Konającego w Ogrójcu (Ludwika Banaś) urodziła się 10.IV.1896 r. w Kleczy Dolnej k/Wadowic, w rodzinie rolniczej. Rodzice przekazali jej głęboką wiarę, szczerą pobożność i mocne zasady moralne. W wieku 20 lat podjęła pracę w szpitalu w Wadowicach, prowadzonym przez Siostry Nazaretanki. Dnia 15.II.1917 r. wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu. Pełniła proste, zwyczajne posługi w różnych domach zakonnych, w roku 1934 została skierowana do domu w Nowogródku. W czasie wojny, w latach 1939-1943 pracowała w miejscowym szpitalu. Jako jedyna spośród grupy dwunastu Sióstr Nazaretanek uniknęła aresztowania i rozstrzelania przez hitlerowców w dniu 1 sierpnia 1943 roku.

     S. M. Małgorzata odnalazła w lesie miejsce stracenia jedenastu współsióstr, była obecna przy ich ekshumacji i złożeniu w grobie przy farze. Fakt swojego ocalenia odczytała jako znak woli Bożej, że ma pozostać w Nowogródku (obecnie Białoruś), by przejąć opiekę nad nowogródzką farą i służyć pomocą miejscowej ludności. W trudnych latach wojny i okupacji świadoma podjętej misji, oddała się całkowicie społeczności nowogródzkiej. Troszczyła się o farę, a przede wszystkim o obecność w niej Najświętszego Sakramentu. Miejscowa ludność nazywała ją "stróżem Tabernakulum". Gromadziła wiernych na modlitwy, przystrajała ołtarze, przewodniczyła nabożeństwom. Organizowała pomoc duchową i materialną dla kapłanów i świeckich zesłanych na Sybir. Powtarzała: "Męczeństwo ducha, to powolne konanie - tego pragnęłam". 

     Zmarła po ciężkiej chorobie 26.IV.1966 r. w Nowogródku i została pochowana na miejscowym cmentarzu. Proces beatyfikacyjny s. M. Małgorzaty od Serca Pana Jezusa Konającego w Ogrójcu rozpoczął się w roku 2003.