|
WSPOMNIENIE
S. M. Anzelma
od Jezusa Odkupiciela i Maryi Współodkupicielki
( Helena Leonczak)
zmarła w Rzymie 31 maja 2006r.
Siostra Anzelma urodziła się 19 stycznia 1912 roku w Grajewie. Pochodziła z rodziny ubogiej, ale bardzo religijnej. Ojciec jej, pracownik kolejowy, odznaczał się dużym pragnieniem wiedzy i zamiłowaniem do książek. Po ukończeniu przez córkę trzyletniej szkoły powszechnej, zapisał ją do ośmioklasowego gimnazjum. Ponieważ uczyła się bardzo dobrze, mogła korzystać z ulg i zwolnień od niektórych opłat. Począwszy od piątej klasy zaczęła udzielać korepetycji, by w ten sposób odciążyć rodzinę, której warunki materialne znacznie się pogorszyły, gdy ojciec utracił stałą pracę.
Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości zapisała się na Uniwersytet Warszawski, gdzie studiowała polonistykę. Podczas studiów pomagali jej życzliwi ludzie, dzięki którym otrzymywała stypendia, a inne braki materialne uzupełniała prywatnymi lekcjami. W 1939 roku ukończyła studia, ale obronę pracy magisterskiej, wyznaczoną na wrzesień tego roku, przerwał wybuch II Wojny Światowej. Przez trzy lata pracowała jako nauczycielka w jednym z ziemiańskich domów pod Kielcami.
W 1943 roku, 6 sierpnia wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu i rozpoczęła postulat. Przez rok uczyła w tajnym gimnazjum przy ulicy Czerniakowskiej 137 w Warszawie. Nowicjat rozpoczęła 24 marca 1945 roku i przez dwa lata mieszkała w domu zwanym "Betania", ukrytym w lasach koło Otwocka. Pierwsze śluby zakonne złożyła w 1947 roku w Ostrzeszowie, w nowo powstającym domu nowicjatu. Okres ślubów czasowych spędziła w Wadowicach jako nauczycielka w liceum krawieckim. 25 marca 1953 roku w Ostrzeszowie złożyła śluby wieczyste i wyjechała do Kielc, gdzie podjęła pracę jako wychowawczyni internatu liceum ogólnokształcącego. Obowiązek ten pełniła przez pięć lat. Następnie wyjechała do Częstochowy, a później do Warszawy, pełniąc wszędzie przez rok tę samą funkcję. W 1960 roku przyjechała do Kalisza. Pracę nauczycielską kontynuowała w liceum ogólnokształcącym aż do dnia zamknięcia szkoły przez władze państwowe w 1962 roku. Przez pięć kolejnych lat pracowała w kaliskim Dentystycznym Ośrodku Zdrowia na stanowisku magazyniera protezowni.
W 1967 roku przyjechała do Rzymu i pracując w archiwum Zgromadzenia, zajęła się pracą pisarską. W 1996 roku ukazała się drukiem książka będąca owocem jej wieloletnich badań nad pismami Matki Marii od Pana Jezusa Dobrego Pasterza zatytułowana Franciszka Siedliska jako Założycielka Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu.
Ostatnie lata jej długiego życia naznaczone były posuwającym się ograniczeniem możliwości samodzielnego poruszania się, częściową utratą słuchu i pamięci. Zmarła w Rzymie, 31 maja 2006 roku, w święto Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, o godzinie 22, w otoczeniu wspólnoty, mając 94 lata. Pochowana została 2 czerwca w grobowcu Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu w Ariccia.
Niech odpoczywa w pokoju wiecznym!
Amen |
 |
WSPOMNIENIE
Siostra M. Kamila
od Pana Jezusa Dobrego Pasterza i Jego Matki
(Teresa Jagaczewska)
zmarła 15 czerwca 2006r.
S.M. Kamila (Teresa Jagaczewska) urodziła się 1 lutego 1958 roku w Połoni k/Przasnysza. Ukończyła szkołę podstawową i zasadniczą szkołę zawodową o specjalności dziewiarz maszynowo - ręczny. Bardzo chętnie robiła siostrom swetry na maszynie dziewiarskiej, którą zabrała ze sobą do klasztoru. Jej ojciec i matka pracowali w gospodarstwie rolnym, a S. Kamila jako najmłodsza z czwórki rodzeństwa rosła pod troskliwą opieką starszej siostry i braci. Do postulatu Zgromadzenia Sióstr Nazaretanek została przyjęta 20 października 1976 r. w Warszawie. Nowicjat rozpoczęła 25 sierpnia 1977 r. w Ostrzeszowie, gdzie złożyła swoje pierwsze śluby 12 sierpnia 1979 r. Do momentu złożenia ślubów wieczystych 7 września 1985 r. w Warszawie, pracowała najczęściej w kuchni i przy furcie, jednocześnie ucząc się zaocznie w liceum ogólnokształcącym. Rozpoczęła także kurs katechetyczny pierwszego stopnia.
W stosunkowo krótkim życiu zakonnym S. Kamila posługiwała w wielu domach naszej Prowincji. Przebywała w Kaliszu, Ostrzeszowie, Warszawie, Kolumnie Żdżarach, Ciechocinku, Łukowie, Ząbkach, Wytycznie i prze ostatnie trzy lata w Poznaniu. Najczęściej pracowała przy furcie, w kuchni i w zakrystii. Zawsze była pogodna, lubiąca żarty i śmiech. Jej otwartość na drugiego człowieka zjednywała ludzkie serca. Wśród wielorakich zajęć, jakie wykonywała, najbardziej chyba lubiła zakrystię i w tym obowiązku była najwięcej. W swoją pracę wkładała zawsze całe swoje serce, co było chyba konsekwencją Jej rozmodlenia i ciągłego pamiętania o obecności Bożej. Mówiła często - "To dla Pana Jezusa", wkładając wiele wysiłku w utrzymanie porządku przy ołtarzu i w kościele. Z wielką miłością i wprawą układała piękne bukiety przy ołtarzu dopracowując wszystko do najmniejszych szczegółów. Dużo czasu poświęcała na osobiste spotkanie z Panem Jezusem. Stąd czerpała siły do codziennej pracy, ale też nie wiedząc pewnie jeszcze o ty, przygotowywała serce na przyjęcie śmiertelnej choroby. W swoim życiu wiele cierpiała, będąc słabego zdrowia. Przeszła dwie poważne operacje, ale zawsze starała się szybko wrócić do powierzonych Jej obowiązków. Była bardzo otwarta na ludzi, serdeczna i gościnna, obdarzała wszystkich pięknym uśmiechem, który był jej znakiem rozpoznawczym. Ludzie nie znający imienia S. Kamili, mówili o Niej: "Ta uśmiechnięta siostra". Lubiana i ceniona przez otoczenie spotkała się z dużym współczuciem i pomocą wśród parafian z Poznania w chwili, gdy poważnie zachorowała.
Bardzo serdeczne i ciepłe więzi łączyły S. Kamilę z Rodzeństwem i ich rodzinami. Niejednokrotnie w trudnych dla nich chwilach była oparciem i pomocą. Gdy sama nie umiała pomóc, powierzała ich sprawy Jezusowi wierząc, że On sam zaradzi ich potrzebom. Wielki Tydzień 2006 r. był dla S. Kamili początkiem choroby, która zabrała Ją z tego świata. Swoje cierpienia przyjmowała cierpliwie, aczkolwiek zawsze z nadzieją na poprawę i powrót do zdrowia. Pytana w szpitalu: "Co siostrze potrzeba? " odpowiadała: "Chcę wrócić do domu i do Pana Jezusa." Nikt nie spodziewał się, że wróci do innego domu - tego, w którym mogła ujrzeć Jezusa twarzą w twarz. Mimo wysiłków lekarzy choroba postępowała bardzo szybko. Coraz bardziej wszyscy zdawali sobie sprawę, że czas S. Kamili na tej ziemi jest coraz krótszy. Ze względu na większą pomoc medyczną i opiekę wspólnoty S. Kamila dnia 1 czerwca została przewieziona do Domu Prowincjalnego. Niestety choroba postępowała bardzo szybko, z dnia na dzień. W tym wielkim cierpieniu oprócz Sióstr wspierali Ją najbliżsi, odwiedzając Ją kilkakrotnie. Byli też przy Niej w dniu Jej odejścia z tego świata, w Boże Ciało. Swoim zbolałym wzrokiem dała znać, że ich rozpoznaje. Nie mogła już mówić. Cierpiała ogromnie. W godzinach Jej konania, S. Prowincjalna, S. Przełożona i wiele Sióstr ze wspólnoty było przy Niej, towarzysząc Jej w tej ostatniej drodze modlitwą różańcową. Pan Jezus Dobry Pasterz, którego wybrała na Przewodnika swego życia, wezwał Ją do siebie 15 czerwca w Uroczystość Bożego Ciała, około godz. 22.00. Wierzymy, że miłujące ramiona Ojca przywitały Ją w progu Domu niebieskiego.
Siostro Kamilo, odpoczywaj w pokoju!
|
|
